خیاط باشی

اشتراک

dellgir — Tue, 01 Jul 2008 21:07:23 GMT

کتاب‌های دردست مطالعه من؛ ۳تا مجموعه داستان. کتاب‌های دردست مطالعه هم اتاقی‌ام ؛ دو جلد کتاب قطور جغرافیای کامل ایران به اضافه کلیله و دمنه!

ما بی هم

dellgir — Tue, 01 Jul 2008 19:44:18 GMT

امروز همان‌جایی که آخرین دیدارمان بود از ماشین پیاده شدم٬ رفتم خانه شام خوردم٬ فیلم تماشا کردم و هر لحظه از این آرامش و بی‌بغضی خودم لذتمند شدم٬ خوشحالم که این‌همه خاطرات دیگر نفس مرا تنگ نمی‌کنند٬ که بعد از سه سال با این‌که دوستت دارم ولی بر ضربان قلبم اثر نمی‌گذاری... من رفته‌ام٬ تو هم رفته‌ای و خیلی قشنگ‌ و باور نکردنی پاک شده‌ایم از وجود هم...

دوربین

dellgir — Tue, 01 Jul 2008 13:56:18 GMT

روی یک تپه شنی نشسته‌ایم٬ من و طاهر پاهایمان را جمع کردیم توی دلمان٬ بابا چون چاق است پایش را دراز کرده مثل دو تا پرانتز. بابا سرش پایین است و روزنامه می‌خواند٬ مثل همیشه که بیرون می‌رویم... هوا رو به تاریکی‌ست٬ زود به زود رنگش عوض می‌شود٬ تمام روز آسمان آبی‌ست ولی موقع غروب هی رنگ به رنگ می‌شود. من و طاهر ظاهر متفکر به خود گرفته‌ایم ولی توی دلمان به دنبال بهانه حرف زدنیم٬ آدم‌ها اطرافمان از تپه بالا و پایین می‌روند ولی توی ساحل روبه‌روی ما کسی توی آب نیست٬ بیشتر مثل ما نشسته‌اند به تماشای غروب دریاچه.

کمی پایین‌تر از ما سمت راست یک پله بالاتر از زمین مربع سیمانی کوتاهی ساخته‌اند با چند صندلی پلاستیکی و سقفی نارنجی٬ مجری بلندگو به دست ایستاده داخلش پشت به دریا٬ هیچ کس دیگری هم نیست ولی او مثل وقتی که جلوی دوربین باشد حرف می‌زند٬ من و طاهر هم‌زمان توجه‌مان به او جلب شده٬ می‌گویم: «بابا اون آقاهه دوربینش کجاست؟» طاهر سریع جواب می‌دهد: «دوربین روی ستون آلاچیق نصب شده٬ اتوماتیکه.» بابا آرام سرش را بلند می‌کند٬ چشمانش را ریز می‌کند و بعد دوباره سرش را پایین می‌اندازد. می‌گویم:«همون آقاهه‌ست که قبل اذون حرف می‌زنه٬ حالا اومده این‌جا!» طاهر نگاهش به دوربین خیره مانده آرام زمزمه می‌کند: «ما هم تو فیلم می‌افتیما» سرم را با سرعت می‌چرخانم طرفش:« نخیرم! دوربین سمت مجریه میخواد دریا بیفته پشتش وگرنه پشت به ما وایمیساد.» طاهر تنه‌ای می‌زند و با لجبازی می‌گوید:« نخیرم دوربین این طرفی‌ست.» هلش میدهم روی زمین و گلاویز می‌شویم٬ او می‌خندد و من سعی می‌کنم ثابت کنم که چرا دوربین طرف ما نیست٬ او باز می‌خندد و می‌گوید:«ببین!الان دارن دعوای ما رو ضبط می‌کنن» همان‌طور که روی شکمش نشسته‌ام و ضربه‌های زانویش تکانم می‌دهد برمی‌گردم طرف آلاچیق٬ اخم می‌کنم تا چراغ قرمز دوربین را ببینم٬ با زانو محکم می‌زند به کمرم:«دیدی؟» دوباره می‌پرم به سمتش و دست‌هایش را می‌خوابانم روی زمین٬ می‌گوید:« ندیدی مجری‌های تلویزیون می‌پرسن دوربین من کدومه؟ از رو چراغش می‌فهمن.» دستش را از توی دستم می‌کشد بیرون٬ می‌چرخد و من را می‌اندازد زمین. دوباره به چراغ دوربین نگاه می‌کنم که به ما چشمک می‌زند٬ به بابا نگاه می‌کنم:«بابا راست می‌گه؟؟» پای بابا را تکان می‌دهم٬ بابا سرش را بالا می‌آورد و به دریاچه نگاه می‌کند که حالا موج می‌زند٬ طاهر همچنان روی شن‌ها دراز کشیده و می‌خندد٬ من مستأصل به بابا نگاه می‌کنم و بابا خیلی آرام می‌گوید:« الان موجها می‌رسند به کفش‌ها٬ برو کفش‌هایمان را بیار تا بگم.» طاهر از جا می‌پرد به سمت کفش‌ها٬ به دنبالش می‌دوم٬ یک موج بلند می‌آید به سمت کفش‌ها٬ ولی قبل از کفش من به زمین می‌افتد٬ بلافاصله موج بلندتری می‌شکند٬ طاهر کفش خودش و بابا را می‌غاپد و موج مستقیم روی کفش من می‌شکند٬ کفش‌های خیسم را برمی‌دارم و جیغ می‌زنم:« بابااااا!» می‌خندد و فرار می‌کند سمت بابا٬ من هم خودم را روی پای بابا جا می‌دهم و به دوربین نگاه می‌کنم که هنوز چراغش رو شن است. دامنم را روی پایم می‌کشم: «طاهر حالا قبل اذون دعوای ما رو نشون می‌دن؟ همه می‌بینن؟»

دلسوزی

dellgir — Mon, 30 Jun 2008 09:22:29 GMT

لیلا لباسش را بالا گرفته و فوت می‌کند به دلش. با اتو سوزانده دلش را...

نه من دزدم نه شما پیکاسو

dellgir — Sun, 29 Jun 2008 15:29:18 GMT

یک روزهایی آن‌قدر خوش و شیرینی که دلت می‌خواهد لحظه‌ها را توی دهانت نگه داری و برای هیچ‌کس هم شرح ندهی چه می‌گذرد...

یکی از آن‌روزها نفهمی بعضی آدم‌ها صدایت را درمی‌آورد که مجبور می‌شوی داد بزنی تا آرامش درونت را موج نیاندازند...

عرض به خدمتتان خانم‌ها و آقایان وبلاگ نویس٬ خیال برتان ندارد که پیکاسو شده‌اید٬ به حساب چهار تا لینک و شر مطالبتان فکر نکنید کتاب نوشته‌اید... کلمه و احساس نقاشی نیست که یک‌بار خلق شوند و فقط همان یک‌بار باشد... امکان دارد دور از فضای نویسندگی و کتاب‌خوانی شما یک خیاط دیپلم ندار بنشیند٬ کتاب بخواند و بین جمله‌ها یک کلمه را احساس کند و بی هیچ حسابی این‌جا بنویسد... انتظار دارید keyword هر پست را سرچ کنم تا قبل از من کسی لمس نکرده‌باشد؟ چطور است در وبلاگ را تخته کنم چون به قدر کافی وبلاگ هست و این جمله ها و کلمه‌ها هر روز بدون ذکر منبع تکرار می‌شوند٬ هر روز صدها نفر شاد می‌شوند٬ صدها نفر دلتنگ! هیچ‌کس هم نمی‌نویسد دلتنگی‌اش را از کدام وبلاگ دزدیده! نمی‌دانم چرا آدم‌ها توهم می‌زنند که احساساتشان منحصر به فرد است!

برای من که خط به خط نوشته‌هایم را توی وبلاگ‌شان کپی می‌کنند و بعد می‌آیند کامنت می‌گذارند "نظرتان چیست؟" زور دارد تحمل این‌ تهمت‌های احمقانه!

یادم هست پارسال یک‌بار توی پستم نوشته‌بودم "مسترسم" بعد نوشین برایم کامنت گذاشت "چه جالب تو هم می‌گی مسترس؟" از آن به بعد هم من گفتم مسترس هم نوشین هم رویا هم هزار و یک نفر دیگر. هر کدام هم منبع خودمان را داشتیم٬ احساس و کلمه‌ای که از ذهن خودمان آمده بود و هیچ کس هم مدعی خلق آن نبود... حساب داستان و مینی‌مال و اصطلاحات چند خطه جدا٬ اما مسخره نیست کلمه‌ها را به اسم کسی برچسب بزنیم؟

بعد بی‌نام و نشان پیغام بگذاریم که کلمه کپی رایت دارد و "تو بگو تو نگو" راه بیاندازیم؟ به قول خانم مسعوده شما که چند پله‌ای بالاتر از آدم‌های عادی حرکت می‌کنید زشت نیست بابت کلمه‌هایتان با روزهای خوش و خرم من بازی کنید؟ آدم به خودش و به نوشته‌هایش شک می‌کند که مگر من تا حالا پایین n+1 تا پستم ننوشتم "خستمه"٬ "دردمه"٬ "مرگمه"٬"خوشمه"... همه این‌ احساسات مربوط به وبلاگ‌نویس دیگری بوده؟ خدا وکیلی شما روزی صد بار این‌ کلمات را تکرار نمی‌کنید؟ هربار ننه آقایتان را به عنوان منبع ذکر می‌کنید؟

بگذریم...

اُدِت معمولی

dellgir — Fri, 27 Jun 2008 22:55:18 GMT

اُدِت از یک موهبت بزرگ برخوردار بود: از موهبت شاد بودن. انگار در ته وجودش یک گروه موسیقی دائم در حال نواختن آهنگ‌های شاد و رقص‌آور بود.

اُدِت معمولی-اریک امانوئل اشمیت

پ.ن.موهبتمه!

در ملأ عام

dellgir — Wed, 25 Jun 2008 23:19:18 GMT

مثل این احمق‌ها نشسته‌ام این‌جا و حتی نمی‌دانم به چیزی باید فکر کنم یا به کسی... تشخیص نمی‌دهم خوشحالم یا افسرده٬ نمی‌فهمم باید شاکی باشم یا راضی٬ اولش می‌خواستم یک پست خیاطی بنویسم ولی دلم نیامد خودم را تا این حد به دردسر بیاندازم. آدم یک وقت‌هایی با خودش درگیر می‌شود و اصلاً لازم نیست پشت مدل لباس و الگوی خیاطی قایم شود.

لقمه‌هایت بزرگ شده‌اند؟ پایین نمی‌روند؟ ضرب چندتا مشت را توی کمرت تحمل کن٬ یک نفر را بپذیر به آب بودن. این‌همه اصرار داری به مقاومت٬ به سکوت٬ به چه قیمتی؟

پرده وبلاگ:

dellgir — Wed, 25 Jun 2008 09:21:18 GMT

پرده خانه:

ساعت 10 رسیدم٬ رضا فیلم پاداش سکوت را گرفته و اصرار دارد با هم ببینیم٬ چای دم می‌کنم و به زحمت چشم می‌دوزم به تلویزیون٬ سی‌دی اول که تمام می‌شود توافق می‌کنیم بس است و برویم سراغ کارهایمان.

پرده مهمانی:

هفتاد و دو ملت جمع شده‌اند خانه مادر٬ آش پشت پای خاله٬ روز زن٬ کادو٬ گل...با مهرناز حرف می‌زنم٬ با سونیا که حامله است و تند تند سیب گاز می‌زند... جمله‌های بی‌ربط و منقطع ردوبدل می‌شود٬ لبخندهای سرد. از خانه مادر می‌زنم بیرون که به کلاس ورزش برسم.

پرده خیاطی:

خانم الف. مهربان و دوست داشتنی٬ لباسش را پرو می‌کند و از علاقه‌اش به خیاطی می‌گوید٬ از همه لباس‌هایی که دوست دارد بدوزد٬ باور نمی‌کند که چیزی برای یاد دادن ندارم و عاجزم از توضیح این‌که جنس علاقه‌مان متفاوت است...

پرده ورزش:

آنا همه ضربه‌ها را اشتباه می‌زند بلافاصله انگشتش را می‌گیرد سمت من٬ همه به من معترض می‌‌شوند. از توانایی‌اش در جوسازی خبر دارم٬ تصمیم می‌گیرم عصبانی نشوم. برای بار دهم ضربه ها تکرار می‌شوند٬ آنا به جای دراپ تاس می‌زند من دوباره تاس بلند می‌کنم...مریم داد می‌زند از زمین بیا بیرون! عصبانی می‌شوم٬ داد می‌زنم؟... مائده می‌گوید آرام باش٬ مهم نیست...

پرده دوستی:

روبه‌روی آقای س. نشسته‌ام. می‌دانم برای چه آمده‌ام٬ می‌دانم چه می‌خواهم بگویم ولی کلمات گم شده‌اند٬ اول و آخر جمله‌ها پیدا نمی‌شوند. خودم را قانع می‌کنم که دفعه بعد. برای امروز شیرینی بودنش کافی‌ست. قانع می‌شوم و می‌روم خانه.

Masterpiece

dellgir — Mon, 23 Jun 2008 22:02:18 GMT

اصلاً روزی هست که روز زن نباشد؟

مادرانه7

dellgir — Mon, 23 Jun 2008 21:50:18 GMT

به‌جای این‌که به وعده بهشت‌٬ دنیا را برای فرزندانمان جهنم کنیم٬ همین‌جا برایشان بهشت بسازیم.