لیلا لباسش را بالا گرفته و فوت می‌کند به دلش. با اتو سوزانده دلش را...

اصلاً  روزی هست که روز زن نباشد؟

آدم‌ها همین که می‌فهمند چیزی برای مخفی کردن نداری از تو دور می‌شوند.

با چهره‌ای نگران و درهم می‌پرسد «این بود؟؟» سرم را تکان می‌دهم که آره٬ بعد همان‌طور که توی چشم‌هایش دنبال تأیید می‌گردم٬ می‌پرسم«چیه؟چشه؟» اخم‌هایش باز نمی‌شود٬ حرف می‌زند و معنی تمام حرف‌هایش یعنی خوب نیست. شانه‌ام را بالا می‌اندازم می‌گویم «همینه دیگه! تازه این نرمالشونه بقیه رو ببینی چی می‌گی!» جواب نمی‌دهد٬ من هم طوری لبخند می‌زنم انگار نظرش مهم نیست.

***

توی راه حرف‌هایم را جمع و جور می‌کنم٬ یک طوری از سر سادگی می‌گویم «ما با هم خیلی فرق داریم٬ می‌دونستی؟ یعنی اصلاً هم تفاهم نداریم...» می‌ایستد و من را که چند قدم جلوتر رفتم نگاه می‌کند٬ «خوب که چی؟؟» تا می‌آیم جوابی دست و پا کنم می‌گوید «هان؟که چی؟ یعنی حالا طلاق می‌خوای؟؟» خنده‌ام می‌گیرد٬ اول لبخند و بعد انگار همه چیز را فهمیده باشم قهقهه می‌‌زنم! 

***

فرق یعنی فاصله٬ طی شدنی‌ست.

نشد هم نشد٬ خورشید و زمین سر جایشان بمانند بهتر است...

جسی از مرگ پاپ ژان بیست و سوم ناراحت بود٬ واقعاً هم ناراحت بود و دلش می‌خواست سرش را روی شانه کسی بگذارد و گریه کند٬ لینی به موقع به دادش رسید و آرامش کرد. باید این کتاب را بخوانی تا بفهمی که عاشقت نیستم! این‌که راحت اجازه می‌دهم روی تنم بالا و پایین بروی از عشق نیست. تو به طور اتفاقی٬ هر بار٬ وقتی می‌رسی که پاپ مرده‌است. می‌خواهم بدانی عاشقت نشدم و این‌که هر صبح تلفن می‌زنم و حالت را می‌پرسم کاملاً عادی‌ست٬ حتی وقتی می‌پرسم حمام رفتی یا نه٬ خیال برت ندارد که عاشقت شده‌ام٬ من فقط کمی وسواس دارم و به این سادگی‌ها عاشق نمی‌شوم.

هنوز در جستجوی کبریتم که به تلفن زنگ می‌زند٬ پله‌ها را با روشنی موبایل پایین می‌روم٬ چند بار پایم سر می‌خورد٬ توی هر پاگرد دعا می‌کنم کسی از واحدش بیرون نیامده باشد. در را که باز می‌کنم نور موبایل خاموش می‌شود. دستی سنگین می‌خواباند توی گوشم؛ روسری‌ات کو؟

دیشب خوابت را دیدم٬ هردو بی‌نهایت شاد بودیم. یک چیزی توی دل من می‌گفت نه! آن‌قدر گفت تا بیدار شدم. توی دل تو هم گفت؟

گفت آدم تصمیم نمی‌گیره نویسنده باشه، آدم نویسنده هست! بعدش پرسید تو واقعاً این‌قدر خنگی یا خودت رو گول می‌زنی؟ منم گفتم نمی‌دونم٬ واقعاً هم نمی‌دونستم...

می‌بینم که می‌‌شکنی. آن روز که می‌فهمی بیش از همه آدم‌های زندگی‌ام عاشق تو بودم، آن روز به جای این‌که به خود ببالی خرد می‌شوی، قلبت تیر خواهد کشید، زانوانت خم خواهد شد و سراسیمه به دنبال جایی می‌گردی تا تمام تصورات باطلت را بالا بیاوری... آن روز دیگر برای همه چیز دیر شده .

نیروی مقاومت یک انسان درست همان‌قدر است که از او انتظار مقاومت دارند.

: اگه برگشتم می‌تونم بیام خونه‌ت؟

- چرا که نه؟ حتماً بیا!

: همسایه‌ها٬ دوست و آشنا چی می‌گن؟

- از کجا قراره بفهمن؟ حواسم هست.

: پس میام٬ کی بیام بهتره؟

- هروقت دوست داشتی.

:چرا زر می‌زنی پری؟؟؟ خودم می‌دونم که نمی‌شه بیام!

- مگه تو زر نمی‌زنی؟؟ اصلاً امکان داره برگردی؟

: نه ولی دلم می‌خواد خیال کنم برمی‌گردم.

: پس خفه‌شو بذار منم خیال کنم اگر برگشتی میای خونه من.

وقتش نرسیده هنوز؟

تو از غرورت دست بکشی

و من از تمام آن‌چه تو را آزار می‌دهد؟

تصور این‌که یک روز یک نفر این عشق‌های خرد و ریز مرا سامان ‌دهد به وحشتم می‌اندازد٬ نه این‌که من نخواهم٬ او نمی‌تواند...

 تعلیق یعنی آویزان ماندن خواننده تا انتهای داستان؟؟ پس رحم و مروتتان کجا رفته؟ انسانیت چه می‌شود؟

 جلوی آینه ایستاده لباس‌هایش را می‌پوشد٬ می‌پرسد: خیلی آدم گ*هی‌ام٬نه؟ دست‌هایم را دور بالش حلقه می‌کنم٬ خنکی ملافه‌های سفید می‌رسد به زیر پوستم٬ دلم نمی‌خواهد حرف بزنم٬ از توی آینه نگاهش می‌کنم... کتش را می‌پوشد و کنار تخت می‌نشیند :نه؟ با صدای گرفته جواب می‌دهم نه! بلند می‌شود که برود دستش را می‌گیرم٬ آرام زمزمه می‌کنم این‌ گناه نیست٬ کثافت‌کاری نیست٬ بیچارگیه! ما فقط بیچاره‌ایم...

پ.ن.عنوان از وسط یک پست رویا!

خدا جان امروز یک کیلو از خوشمزه‌ترین نعمت‌هایت را دور ریختم٬ مرا ببخش٬ راستش این یک کیلو نعمت داشت به قیمت تباه شدن پنج شش کیلو از نعمات دیگرت تمام می‌شد٬ تصمیم گرفتم باقی باقالی‌ها را توی سطل بریزم بلکه هم از نعشگی‌مان کم شود و هم کمی نبات بماند برای دردهای واجب‌تر...

...

: خوب اشتباه گفتی مردها دامادی می‌کنن نه عروسی.

- به نظر من که همه عروسی می‌کنن٬ چون هیجانش بیشتره.

: نه! مردها داماد می‌شن٬ عروس که نمی‌شن!

- خوب داماد می‌شن ولی عروسی می‌کنن.

: ول کن دیگه! جفتش هیجانش زیاده.

...

زُلمه!

پ.ن. زل+م+ه٬ به ضم ز٬ فتح ل٬ کسر م و به معنای دلم می‌خواهد زل بزنم به این صفحه و حرف‌هایم را نگویم...

مثل آدم‌هایی که دست یا پایشان قطع شده‌است و تا مدت‌ها پایی که نیست درد می‌کند٬ دستی که نیست می‌سوزد... دلتنگی می‌شود جای خالی یک نفر که نیست.درد دارد٬ سوز دارد و اشک.

تو این آهنگ "من اگه نباشم" آقایان(؟) کامران و هومن٬ آخرش معلوم می‌کنه من باشم؟ نباشم؟ اصولاً کی باشه بهتره؟

من روی دستشوئی رفتن شخصیت‌های داستانم حساسم٬ حداقل هر دو ساعت یک‌بار همه‌شان را می‌فرستم...

چند سال پیش٬

زندگی٬ درخت٬‌ گل٬ قاصدک٬ پروانه...

بعد یک روز یادم نیست خم شدم بندهای کفشم را ببندم٬ یا حواسم رفت به قارقار یک کلاغ٬

بیابان٬ ریگ٬ عقرب٬ چاه٬ عطش...

زمین برگشت یا دوره‌اش گذشت؟

خودم به تازگی کشف کرده‌ام که چندتایی از مینیمال‌های معروف خدا در سوره طلاق آمده است٬ اصلاً هم ربطی به طلاق و جدایی ندارد.

پ.ن. یعنی انتظار دارید کشفم را مفت و مجانی بنویسم؟زحمت بکشید قرآن خاک خورده سر طاقچه را باز کنید بلکه ما هم به مراتب بالاتری از بهشت دست پیدا کنیم با این تبلیغ.

: خودشم یه بار حرف بد زد!

- چی گفت؟ ک داشت؟

: نه! تو یکی از پست‌هاش٬ یه چیزی رو اشاره کرده بود...

- اگه ک نداشت که حرف بد نیست!

: مگه خر حرف بد بود که منو دعوا کرد؟

- نه! من که نمی‌گم خر حرف بده! به نظرمن گ*ه هم حرف بد نیست! لازمه!

...

از جلوی مغازه‌های پرده‌فروشی رد می‌شوم٬ تمام تلاشم تصویر‌سازی خودم است درحالی‌که پرده‌های اتاق خواب خانه‌ام را انتخاب می‌کنم٬ تصویر از همان اول برفک است...

فکر می‌کنم اگر روزی کارم به این‌جا کشید٬به چرخ زدن توی مغازه‌ها و خرید زرق‌وبرق... آن‌قدر انعطاف دارم که خودم را مجبور کنم... تن می‌دهم به زن بودن...

خدا تو را گرفته‌بود٬

امن یجیب می‌خواندیم٬

لب می‌زدیم٬

صدایمان گرفته‌بود٬

التماس می‌کردیم٬

نفرینشان گرفته‌بود٬

اشک می‌ریختیم٬

برگشتی نبود٬

خدا تصمیمش را گرفته‌بود...

هوس دارم یک بار دیگر در اوج هیاهوی مهمانی‌ها خوابم ببرد٬ صبح که بیدار می‌شوم توی رختخوابم باشم و از همانجا داد بزنم: "مامااااان دیشب کِی خوابم برد؟کی منو بغل کرد؟؟"

بعد که مامان تعریف می‌کند٬ شیرین بخندم که چقدر هیچ چیز یادم نیست... دلم فراموشی‌هایی از این دست می‌خواهد...

تا هفت پشت از خانواده ما٬ از هر طرف مادری و پدری٬ بیشتر از ۱۰ سال است کسی به سربازی نرفته! روزها فکرم نوشتن٬ خیاطی و کتاب‌ است٬ که هیچ ربطی به سربازی ندارند... آن‌وقت من دیشب خواب دیدم رفتم سربازی و باقی قضایا...

پ.ن.قالب ترکیده! دلیلش را هنوز نفهمیدم، سوال نفرمایید!

تقویت می‌کنیم آن بعد شخصیتی‌مان را که شانه‌هایش را بالا می‌اندازد و سوت‌زنان می‌گذرد٬ به امید اینکه زمان یا شاید هم خود حکیمش دست ببرد توی ذهن آدم‌ها و تفکرات کپک زده‌شان را فرچه بکشد...

ما که از کت‌وکول افتادیم!

مطمئنم مرگ اصلی، همان‌که تو عزرائیلش نیستی، هزار بار شیرین‌تر از مردن‌های هر روزۀ من است!

من: خوبی؟

تو: آره٬ ممنون.

یک هفته بعد:

تو: زنده‌ای؟

من: اوهوم.

یک هفته بعدتر:

من: هی!

تو: هوم؟

...

..

.

از این فراموشیِ ناگزیر٬

شادم؟

بعضی‌ وقتها که اعتماد‌به‌نفسم زیاد می‌شه٬ عکست رو می‌ذارم جلوم٬ ده دقیقه تو چشمات نگاه می‌کنم...

اینجوری دست از بلند‌پروازی‌ برمی‌دارم!

اینطور که پیش میره دانش آموزان باید امسال رو تکرار کنن!

نیمه شب

 پارک

چراغهایی با نور آبی

یک نفر که نیست...

*  بوست دارم!

بالاخره یک‌روز از اینکه خودم را با وبلاگ و ایمیل و اس‌‌ام‌اس و این کوفت و زهرمارها به تو اثبات کنم خسته خواهم شد!

بعضی‌ها "به من چه" شان قوی‌ست٬ بعضی‌های دیگر نه!هر روز باید یادشان بیاوری٬ که عزیز دل "به تو چه؟"

ماهی یکبار صدایش را می‌شنوم که فریاد می‌زند: « سرجدت دست از سر من بردار٬ دست کم 3 روز دور و بر من پیدایت نشود...»

-هی! کجا؟؟

: خبرنگارم!

- شما کجاتون به خبرنگارها می‌خوره؟؟

: اونجام!

سربلند می‌کنی می‌بینی یک نفر دیگر هم دلت را شکست و رفت پی کارش!‌

هرچه زودتر همه راه و بیراهه‌ها رو امتحان کنی و به بیچارگی محض برسی٬ زودتر می‌میری!

اینکه می‌گن "مرگ دست خداست" فقط یه شعاره واسه از زیر کار در رفتن٬ مرگ هم دست خودمونه! حتی بیشتر از تولد...

درد نرسیدن به قله از آن کسانی است که اهل صعودند، رنج غرق شدن از آن کسی است که دل به دریا سپرده است.

                                                                                      نادر ابراهیمی،آتش بدون دود

دیروز خانم دکتر بعد از چند بار طفره رفتن بالاخره با یک آه جانسوز اعتراف کرد برادرش صلاحیتش تأیید شده، این وسط تکلیف ما روشن نشد که بخندیم یا فحش بدهیم! دعا دعا می کردم پرو لباسش تمام شود و برود، از بس که حال و هوای مزون با دین و سیاست ناسازگار است!

کاش می شد این انتخابات را هم بردارند، من اصلاً حوصله ندارم! یکروزه سیاسی شدنِ آدمها حالم را به هم می زند، اتفاقاً همه هم برای افاضاتشان منبع موثق دارند! منابعی در حد رانندگان تاکسی یا صف شیر ونان...

تو عاشق شدی

هزار هزارتا دروغ گفتی

من باور کردم

هزار هزار بار عاشق شدم

تو فارغ شدی

حقیقت را آوار کردی بر سر من

حق به جانب بالای سرم ایستادی که،

بلند شو!ما باید عاقل باشیم!

من بلند شدم...

عقلم پاره سنگ برداشته بود

عشقم مرده بود...

لازم نیست همه آدمها رو توی صف خوب و بد بچپونی! آدمها یه سری شون اینجوری ان، یه سری شون اونجوری! اینکه کجا می رن هم، بهشت یا جهنم، اصلاً به تو مربوط نیست!اصلاً!!

ما هنوز پست ولنتاینمان نیامده، از اول صبح درد یک دقیقه ای داریم ولی خوب ... پای یک سری بحثهای تخصصی در میان است که اینجا جایش نیست...!! گفتند سزارین کنیم تا ۱۴ ، ۱۵ نشده ولی ما خودمان اصرار داریم به زایمان طبیعی!! اگر تا ۵ دقیقه دیگر آمد که هیچ وگرنه باید بماند تا سال بعد...

سه چهار سالی تا نوبت سوادمان برسد سؤال نپرسیدۀ ذهنمان خاصیت این برگ بود و اینکه چه ضرری به آمریکا می زند و اصولاً برگ چه درختی بهتر است؟؟ زیاد طول نکشید تا الفبا به دادمان رسید وفهمیدیم جریان مرگ و برگ چیست! حالا بیش از بیست سال است که سؤال پرسیده نپرسیدۀ ذهنمان این است که، چه نفعی به من می رسد وقتی چشمانم را ببندم و نعره بکشم "مرگ بر آمریکا"؟ حالا با برگ یا بی برگ!

 فکر می کنم با همین دلخوشی های سطح پایین هم می توان احساس خوشبختی کرد،همینکه مادرم پدرم نیست، خاله م عمه م نیست، عمه م مادرم نیست، پدرم سرپرستی م رو به پدربزرگم نداد یا همینکه هفته ای یکبار با خاله بیرون می روم وبیشتر مجبور نیستم! اگر پسر خاله م برادرم بود یا پسر عموم پسر خاله م بود فاجعه می شد ... اصلاً برگردیم از اول اول! به نظرم این نهایته خوشبختی منه که پدرم مادرم رو گرفت و مادرم پدرم رو ول نکرد و مادرم اول من را زایید و پدرم من را سر راه نگذاشت،...مهم نیست که احتمال همه این پیشامدها حول و حوش صفر باشد، بهتره که شکر گذار باشم و به خودم تلقین کنم که خوش شانسم!

پ.ن. خیلی هم خوبم!

آنقدر این شاخها روی سرم سنگینی می کنند که حتی تصور اینکه یک آدم جدیدِ عجیب و غریب بخواهد توی ذهنم قدم بزند و زمین و زمان را به هم بدوزد، دیوانه ام می کند!!

دلم معمولی می خواهد، خیلی خوب میشد اگر صاف بودم! یا حتی کج!! فنر بودن کشنده است...